Buitelander

Onlangs het ’n familie-lid sekere aantuigings gemaak omtrent my buitelandse verblyf hier in Korea. Gló is daar ’n obskure rede hoekom ek so ver van my famlie af woon. Alhoewel dit waar is dat ek geen behoefte het om weer in die Vaaldriehoek te woon waar ek groot geword het nie (dit voldoen eenvoudig nie aan my persoonlike behoeftes nie), is dit nie waar dat ek in die Verre Ooste woon omdat ek weg hardloop van my familie of verlede nie: daar is sekere familie naby wie ek graag sou wou woon en na wie ek baie verlang; en wat my verlede betref is ek jammer om mee te deel dat daar is geen donker skandes waarvan ek weg vlug nie. Nie dat ek aan enige iemand ’n verduideliking van my lewenskeuses verskuldig is nie, nogtans het ek dit goed gedink om te deel—vir interesantheidsonthalwe—hoekom ek in die buiteland vertoef. Dit is belangrik om te weet dat ek woon nie in die buiteland bloot vir die aardigheid daarvan nie. Ek woon spesifiek in Korea, en nie enige ander land nie, omdat toe ek ’n tiener was ek ’n belangstelling in díe land ontwikkel het. Ek en my ouer broer het in 1994 met die Koreaanse krygskuns Taekwon-Do begin. Die bepaalde tipe Taekwon-Do waarmee ons begin het, het sekere oefen-reekse—sogenaamde “vorms”—wat vernoem is na spesifieke Koreaanse helde, filosowe, historiese gebeurtenisse, of kulturele idees. Byvoorbeeld, die eerste vorm se naam is “Cheon-ji” en beteken letterlik “hemel-aarde”, en is die Koreaanse term vir die skepping; ’n ander vorm is “Hwa-rang” en verwys na die legendariese jong ridders gedurende die Silla-dinastie; daar is ook admiraal “Chung-mu”, die mees bekende see-strategis wat met slegs 13 skepe ’n Japanese vloot inval met 333 skepe verweer het; en “Toi-Gye” die Neo-Konfuciaanse filosoof, digter en kalligraaf; “Eui-am” die vryheidsaktivis, en so meer. Hierdie en ander stories het in my ’n belangstel vir Korea geprikkel, en dit is waarom ek aanvanklik besluit het om Korea toe te kom. Ek koester steeds ’n belanstelling in veral Korea se antieke geskiedenis en filosofie en dit is dan ook hoekom ek selfs ’n doktorsgraad in die rigting (kryskuns-en-oostersefilosofie) bekom het. Daar is natuurlik ook ander redes vir my vertoef in Korea, waarvan een prominente punt my werk is. Ek wil in die akademie werk en met die huidige politiese klimaat in Suid-Afrika is dit moelik vir ’n witman om ’n werk te kry in my rigtings. Dit is nie onmoontlik nie, maar ook glad nie maklik nie. Elke jaar wanneer ek Suid-Afrika besoek gaan ek by universiteite aan en gesels met dosente, professore en administrateers om ’n idee te kry van die moontlikheid om in ’n Suid-Afrikaanse universiteit ’n werk te kry en ook ’n gevoel te kry vir die situasie daar. Ek is jammer om te sê dat my indruk met elke jaar se besoek meer negatief raak. Dit is nie bloot die nie-blank rasse voorkeur waaraan die instansies moet voldoen nie, maar die dosente en navorsers gaan gebuk onder allerande administrasiewe rompslomp (Google Translate se vertaling van “red tape”). Van my vriende wat dosente (selfs vol-professors) in Suid-Afrika is, soek na groener wyvelde in die buiteland, en van die ouergarde wat nog nie afgetree het nie, kan nie wag om af te tree nie omdat die universiteitsomgewing baie verander het. Verder is daar ook die finansiële kwessie. Aan die begin van hierdie jaar het ek na ’n pos gekyk by een van die kolleges in Johannesburg. Die salaris was so bejammeringswaardig dat ’n mens omtrent nie ’n middelklasbestaan kan maak nie. Geld is nie ’n groot prioriteit vir my nie, maar ek het ook nie jare van my lewe in studies belê om te krepeer nie. Ek wil ten minste ’n normale middelklas lewe kan lei, sonder om elke maand te stres oor hoe ek my huur gaan betaal of kos gaan koop. Ek het al baie swaar gehad in my lewe, en daardie stres ken ek al te goed. Om ’n belikke inkomste te verdien was nietemin ook ’n rede hoekom ek Suid-Afrika verlaat het. Toe ek besluit het om die tweede keer terug te kom Korea toe, was ek in ’n ernstige verhouding en het ons trouplanne gehad. Ek het gevoel dat dit nodig sal wees om ’n neseiertjie op te bou sodat ons ons nuwe lewe as gesin saam kan begin. Dit is veel makliker om in Korea geld te spaar as in Suid-Afrika bloot omdat ek minder uitgawes hier het. Hier word my verblyf deur my werkgewer verskaf, en weens die uitmuntende infrastruktuur het ’n mens nie in Korea ’n motor nodig nie. Sonder ’n motor is daar dan ook nie daardie addisionele uitgawes soos verslyting en motorversekering nie. (Ek het na sewe jaar in Korea wel vir my ’n tweedehandse kar aangeskaf, maar teen ’n spotgoedkoop prys.) Korea is verder ook ongelooflik veilig in vergelyking met meeste ander lande; inbraak is byna ongehoord, dus is daar nie uitgawes aan sekuriteitsdienste en assuransies nie. Die nasionale mediesefonds wat outomaties van my salaris afgaan beteken dat ’n doktersbesoek my sowat R30 kos, en medisyne is gewoonlik nie veel meer nie. My enigste ernstige uitgawe is kos. Kos was altyd veel duurder hier as in Suid-Afrika, maar met my laate besoek aan Suid-Afrika het ek opgelet dat die pryse daar baie opgegaan het, sodat verskeie items nou dieselfde kos. Die bogenoemde verhouding het nie uitgewerk nie, soos maar partykeer met verhoudings gebeur. Die spaar vir ’n huwelik was nie die enigste rede hoekom ek nodig gehad het om geld te verdien nie. Gedurende meeste van die tyd wat my pa ’n invalide was, het ek finansiëel bygedra tot sy verblyf en omsien. Ek het groot somme geld bygedra as depositos vir die plotte waarop my broer wat na my pa omgesien het, gebly het. Ek het ook vir jare lank die huur ten volle of ten dele betaal. Ek het verder ook ten tye—jare lank—my jonger broer se huur betaal, of kos gekoop, of bygedra tot studies en ander behoeftes. Gevolglik kon ek my eie studie skuld wat al vanaf my voorgraadse studies saam kom, eers onlangs afbetaal het. Die enigste tyd sedert my pa geskiet en my ma oorlede is, en vandat ek ’n inkomste het, wat ek nie geld “huistoe” gestuur het nie, was vir twee jaar terwyl ek vir my doktorsgraad se klasgelde moes betaal het. Selfs na my pa se afsterwe stuur ek steeds by geleentheid geld aan behoeftige familie en vriende. Hierdie bydraes, vanaf 2006 toe ek die eerste keer Korea toe gekom het, en weer vanaf 2008 toe ek die tweede keer Korea toe gekom het, sou eenvoudig nie moontlik gewees het indien ek in Suid-Afrika gewoon het en daar as dosent gewerk het nie. Dit was dan nóg ’n rede vir my woon en werk hier in die buiteland. Daar was verskeie kere wat ek elders wou heen gaan, of ander dinge wou gaan doen het, maar omdat ek ’n verpligting teenoor my familie gevoel het, het ek maar aangebly waar ek was, al was ek nie altyd gelukkig nie. Hoe ookal, ek het mynsinsiens ’n goeie werk. Ek werk as Engelse letterkunde dosent en gee onder andere klas in digkuns—een van my groot liefdes. Ek het die vryheid om in meeste van die klasse wat ek aanbied redelik kreatief klas te gee en kan my eie leerplanne en kurrikula ontwikkel. Solank my werk opdatum is, en studente nie ernstige klagtes het nie, is daar nie iemand wat heeltyd oor my skouer loer nie. Ek waardeur die onafhanklikheid. Buiten vir die paar stresvolle weke aan die begin en einde van elke semester, is my werksure baie belik en geniet ek ook lang vakansies. My jaarlikse betaaldeverlof is aansienlik meer as wat ek by ’n soortgelyke werk in Suid-Afrika sou gekry het. Dit is jammer en effe van ’n bekommernis dat my jaarlikse verhogings vanaf my vyfde jaar by die universiteit baie afgeplat het. Met die gevolg dat my salaris nie trek hou met inflasie nie. Alhoewel omstandighede nou nog belik is, en ek darem aan al my normale behoeftes kan voorsien, voorspel ek dat indien die verhouding tussen salaris en inflasie voortgaan soos nou, daar ’n tyd gaan kom wat dit nie volhoubaar gaan wees vir my om aan te bly by my huidge werk nie. Dus, al is ek redelik genoë met my werk, hou ek ook my oë oop vir ander geleenthede, en probeer ek uitkyk vir ander maniere om my inkomste aan te vul. Ek kyk ook na die dramatiese veranderinge wat besig is om plaas te vind wêreldwyd in die onderwys, veral op tersiêre vlak, wat my ook laat vermoed dat die historiese sekuriteit wat universiteitslektore geniet het, is besig om tot ’n einde te kom. Nietemin, solank ek nog ’n goeie werk in Korea het, sal ek hier aanbly totdat ek genoodsaak is om iets anders te kry, of totdat ek beter ’n geleentheid elders vind—of dit nou hier, êrens anders in die wêreld, of terug in Suid-Afrika is. Dan is daar die maklike toegang tot kuns en kultuur, en ook my krygskunsbelangstelling. Seoul is ’n wonderlike stad vir kuns. Die kunsmuseums is groot, divers, en kry gedurig kunswerke van baie ander lande. Daar is ook verskeie feeste. Ek geniet dit om dansvertonings te gaan kyk, en Seoul bied ten minste vier jaarlikse dansfeeste aan. Internasionale verhoogstukke en musiekblyspelle kom maak ook gedurig hier ’n draai. Natuurlik is die Verre Ooste ook die ideale plek vir iemand met ’n belangstelling in die krygskunste. Toe ek Korea toe gekom het, was ek ’n derde dan (swartbeld) in Taekwon-Do, intussen is ek ’n vyfde dan in Taekwon-Do, vierde in Hapkido, en het ook al verskeie ander krygskunste beoefen. As ek nie in Korea gewoon het nie, sou ek nie soveel geleenthede gehad het om my stokperdjies te beoefen nie. Met hierdie breedvoerige uiteensetting, hoop ek dat my familie en vriende beter insig sal hê oor die redes hoekom ek in Korea woon, en nie verkeerde aannames sal maak omtrent my verblyf in die buiteland nie. Ten laaste, om in die buiteland te woon en die wêreld te sien is ’n wonderlike ervaring. Ek raai dit vir enige iemand aan—nie noodwendig langtermyn nie, maar ten minste vir ’n jaar of so. Dit verbreed ’n mens se horisonne, kataliseer selfondersoek en persoonlike groei, help jou om inventaris te neem van wat belangrik is, en kry jou uit jou gemaksone uit. Ongelukkig is daar ook negatiewe punte. Na die wittebroodtydperk in die nuwe land verby is, kom ’n mens agter hoeveel ’n mens mis, veral die geliefdes—familie en vriende—wat ’n mens agter gelaat het. Dit is ook hartseer wanneer mense vir wie jy lief is nie dienooreenkomstige moeite doen om in kontak te bly nie. Dit dwing ’n mens om te rou, maar ook om te sien wie regtig omgee. (Daar is verbasend minder mense vir wie jy ’n prioriteit is, as wat ’n mens aanvanklik gedink het. Die ou uitdrukking “out of sight, out of mind” is baie keer al te waar.) Dit neem ook ’n lang tyd om hegte vriende te ontwikkel in ’n nuwe land en met mense van ’n ander kultuur. Hoe ookal, ’n mens weeg maar voor- en nadele teen mekaar op. Tot dus ver was dit voordelig vir my en ook vir behoeftiges in my familie dat ek hier kon woon. Elke af en toe heroorweeg ek weer die situasie, en alhoewel ek gemaklik is in Korea, mag dit wel eventueel meer voordelig wees vir my om êrens anders nes te skop.

A Dog of Flanders

Who still remembers the story "A Dog of Flanders", about an artistic orphaned boy Nello and his dog Patrasche? I can't remember what the Afrikaans title was when it aired in South Africa in the 80s. In any case, it turns out that while the story is rather unknown around the world -- even in the native Belgium that is its setting -- it is actually quite popular in Japan and here in Korea where it is considered a great children's literature classic.

Spoiler Alert: In the original book by English author Marie Louise de la Ramée (aka Ouida), Nello and Patrasche freeze to death, but not before succeeding in their journey to see the great paintings of Rubens. (The animated version has a less tragic ending.) I think because I was a rather lonely and artistically inclined child who spend much of my free time drawing, I especially associated with Nello. How different is this story, and others like it such as Heidi and The Wonderful Adventures of Nils (Holgerssons) from today's children's animations! I really believe that these tails of realistic loss and suffering endured by children better prepared me for my future life. These stories taught me that good doesn't always win over evil, that the innocent are not free from suffering. Maybe that is why it is also popular in Korea.

Some things I did in November 2015

Of course I went to see some dance performances.

Definite highlight for November was finally seeing Miyavi perform live.

Met up with friends that I haven't seen in ages.

Korea has a traditional custom known as "Sa-eun-hoi" 사은회 that roughly translates as "Teacher's Appreciation Banquet". It is a special dinner hosted by students for their teachers to show their appreciation. Annually around this time of the year the students in my department invite the lecturers to attend "Sa-eun-hoi." They treat us to a lovely buffet meal, share messages of appreciation, and sometimes give us some gifts (or gift vouchers).

The dress code theme for this year's "Sa-eun-hoi" was black & white, hence my outfit. (I bought the silk scarf in China at a silk market during my trip there earlier this year.)

A teaching highlight this year was in my one poetry class. After reading the poem "Still I Rise" by Maya Angelou, the students actually applauded. I got an applause for the reading of another poem earlier this semester as well -- "I Sing the Body Electric" by Walt Whitman. I also got one or two applauds after two lectures. It is a weird thing to be applauded for one's job, but it does make one feel that you are in the right occupation. 

In November I had to submit my PhD dissertation for examination. Getting it ready for submission take up much of my time and energy. I also had to pay a $500 examination fee that I didn't know about. That sucked. It wasn't in my budget. 

Still actively teaching martial arts. Have been working on getting my one student ready for his black belt promotion in the middle of January 2016.

A very sad part of this month was the news of the passing of my long time friend Chris van der Merwe. 

Some things I did in June 2015

In June I graded exam papers...not so nice. The missing capital letters for "hamlet" and "ophelia" in the papers started to cause anxiety. 

On one paper a student left me a message. He said that after returning from military service (which is mandatory for all Korean males) he felt like quitting school, as the classes he took did not inspire him, and he started to give up on his dream of becoming a literature professor. However, after taking my classes this semester it possibly saved him from giving up on his dreams. "Thank you for always making us THINK," he wrote. "We appreciate it."

Sometimes I question my purpose here as a literature lecturer--why am I always trying to get my students to "think" in a society that doesn't value personal opinions and rogue "thinkers". A little message like this one makes it worth it though. Trying to get my students to "think" is indeed my goal.

My little orchid bloomed and smelled wonderful, which was nice.

I also baked a lot: bread, cake, etc. Something I hope to do more off in 2016. 

I applied for a visa to visit China the following month.

I made sure to treat myself with some fabulous meals.

I got a new bookshelf! Yeah! (With "new" I mean, it is new in my home -- it is actually a second-hand bookshelf, but I love it.)

I went on a trip to Donghae and Jangho Village--the latter is supposedly the most beautiful village in Korea. It wasn't that beautiful, but the trip was nice.

I went to dance performances.

#Lifest

My former Taekwon-Do student got married.

I went to a Mark Rothko exhibit in Seoul.

There was a MERS outbreak in Seoul, but it didn't really affect me.

My new car

I finally gone and did it. I bought a car.

It is a Hyundai Tuscani, also known as a Tiburon, or simply as Hyundai's coupe. It is a sports car; I got the 2002 model that is part of the second generation. They come in a V6, but mine is only a 2.0 liter four cylinder engine. And the best thing about it--the price: around $2000. Obviously it is a second hand car and I specifically looked for cars around this price range. I didn't expect to get a little sports car though. Surprisingly, it has done less than 85,000 km, and some nice basic features such as AC, power steering, power windows and mirror controls, and a sunroof. None of the cars I had owned in the past had such simple luxuries.

I've been living in Korea now for over 7 years. Korea's public transportation system is fantastic. There are buses and trains and taxis that can get you to every important spot. So, honestly, I really do not need a car. South Korea is nothing like South Africa where living without a car is a serious disadvantage. Why then did I get a car? The reason is two fold.

First, I've become tired of my regular commute. Although the public transportation is awesome, I simply don't live in a particularly convenient place. Or put differently, I live very conveniently close to my job. I'm literally 5 minutes brisk walk from my office. It is a great place to live considering work. Also the air is wonderfully fresh and my apartment is quaint and comfortable. However, I often go into the center of the city. At least twice a week do I go to a Taekwon-Do gym, and then there are other outings too. And here is where the inconvenience of where I stay come in. From my apartment, I have to walk 15 minutes to get to the bus stop, and then from the bus stop it is another 15 minutes to 25 minutes (depending on the traffic) to get to the train station. Once at the train station it is about half an hour to get to my Taekwon-Do gym. In other words, it takes me one hour to get there or more than an hour to get to most other places in town. If I can simply cut short that first part of the commute (walking to the bus stop, and from the bus stop to the train station) would be great. Furthermore, it really sucks having to walk in heavy rain or during Korea's freezing winters to that bus stop. With a car my journey would be so much easier. There is a parking lot right at the train station, so I'm hoping to do that--drive to the train station and then take the train from there. Obviously I can take the car into the city, but it is notoriously difficult to find parking space in Seoul.

Secondly, while the Korean public transportation is awesome, it still has its limits. It doesn't run 24 hours, and there are also places that is not easy to get to. I don't know how long I'll still be in Korea. It might be just for another year. My contract expires in the middle of next year and hopefully I'll be finished with my studies too. It might then be a good time to move on somewhere else if a good opportunity comes up. That means, I just have one more year to explore Korea, and I would love to do so by some other means. With a car I could go to the more obscure places,  to the places that are more difficult to get to--I might even go camping. So even if I only have a car for one year, I think it will still be a good thing.

I bought the car yesterday and have to admit that driving back home had me nervous. Although I'm an experienced driver, it is only on the left side of the road. I keep on getting in my car on the wrong side, being used to driving on the left side. Not just that, the Korean traffic laws are different from South African laws--there are many odd things that I still need to figure out. And then there is the language barrier. Most signs are in English, but some things, like for instance the tollgates do not have English signs. I have no idea which lanes are the drive-through electronic lanes, and which ones are the pay-on-the-spot lanes. These are not the type of Korean vocabulary I get exposed to in my day to day life in Korea. So there is still much for me to learn. It will be some time yet, before I feel fully comfortable on Korean roads.

Some things I did in May 2015

In May I went on several adventures. The biggest highlight of the year was probably my visit to Russia where I presented and academic paper and posture during a symposium. I also got to see Russians celebrate the 70th anniversary of their victory over Nazi Germany. Back in Korea I went on a nice exploration of Cheongnyangni Produce Market. A weekend trip with a friend to Dangyang was also a really nice way to enjoy the end of spring. In Danyang I visited some famous cave -- Gosu Donggul. Back in Seoul I met the new Ambassador of South Africa to Korea, and enjoyed some dance performances ad the MODAFE 2015 (Modern Dance Festival).